Door de jaren heen heeft kunst altijd gestaan voor vernieuwing.
Soms door nieuwe artistieke uitingsvormen,
soms door de manier waarop bepaalde controversiële onderwerpen werden aangesneden.

Dit gebeurde altijd vanuit de visie dat kunst bestond uit 2 onderdelen:

Vakmanschap en
creativiteit en/of een unieke visie op de werkelijkheid.

Helaas heeft zich, vooral door de opkomst van de fotografie, het idee gevormd dat vakmanschap ondergeschikt is geraakt aan de creatieve uitingsvorm.
Naar mijn mening doen daardoor vele kunstenaars zichzelf tekort.

Natuurlijk zijn er in het verleden grote meesters geweest die een ontwikkeling hebben doorgemaakt, van een zuiver realistische stijl naar een meer abstracte vorm. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan grote namen als Picasso en Mondriaan.

Het grote verschil tussen de hedendaagse visie en de hierboven genoemde voorbeelden is dat het hier de KEUZE van de kunstenaar zelf was om zijn ideeen niet meer op een realistische wijze weer te geven en te zoeken  naar andere uitingsvormen.
Door het verdwijnen van het vakmanschap, o.a. omdat om de kunstacademie hieraan geen aandacht meer wordt geschonken, worden grote groepen kunstenaars beperkt in hun keuze.

Begrijp me a.u.b. goed, ik heb niets tegen hedendaagse kunt en maak zelf ook (semi) abstracte werken. Uitgangspunt hierbij moet echter vooral blijven dat het mijn KEUZE is geweest omdat ik die uitingsvorm het beste vind passen bij het idee wat ik met mijn werk wil overbrengen.

Dit is ook de reden dat ik mij ben gaan verdiepen in de techniek van het 17e eeuwse schilderen. Niet omdat ik 17e eeuwse meesterwerken wil maken maar omdat ik zodra ik een idee voor een schilderij heb, de KEUZE wil hebben om te kiezen welke techniek dit idee het beste tot uiting laat komen.

Dit brengt mij op de manier waarop ik werk.

Mijn vrije werken bestaan voornamelijk uit een visualisatie van een bepaald idee, gedachte of gevoel dat ik wil overbrengen.
Het idee of de gedachte is hierbij leidend. Op basis van het idee vorm ik mij een beeld hoe dit idee weergegeven zou moeten worden.
Dit kan abstract zijn, realisitisch, figuratief of bijvoorbeeld in de vorm van een ruimtelijk object.

Ik vind het daarbij volstrekt onbelangrijk of hierbij een vaste stijl of handtekening voor de toeschouwer zichtbaar is. Voorop staat het tot uiting brengen van het idee. Zo zou het ook absoluut mogelijk kunnen zijn dat ik bepaalde concepten door andere kunstenaars laat uitvoeren, als dit het uitgangspunt van het kunstwerk ten goede zou komen.

Ik erger mij dan ook aan het feit dat het hebben van een eigen handtekening op dit moment in de kunstwereld tot een soort maatstaf wordt verheven waaraan men de echte kunstenaar kan herkennen. In mijn beleving staat deze maatstaf juist de ontwikkeling van de kunstenaar in de weg en vormt het een verleiding om hetzelfde "KUNSTJE" eindeloos te herhalen om maar vooral de "eigenheid" niet te verliezen.

Ook hier verwijs ik bijvoorbeeld weer naar de werken van Picasso. Zijn eerste werken zijn volstrekt niet te vergelijken met zijn latere werken. Moet ik daaruit concluderen dat Picasso geen eigen handtekening had?

Natuurlijk vergelijk ik mezelf niet met Picasso (ik zou niet durven!), maar wel weet ik dat hij vanuit zijn vakmanschap keuzes heeft kunnen maken. Keuzes die ik ook ik voor mezelf open wil houden om zo, al doende, te ontdekken waar deze zoektocht zal eindigen.